بررسي تطبيقي آموزش علوم تجربي دوره ي ابتدايي در ايران و ژاپن

پژوهش حاضر، به بررسي آموزش علوم تجربي دوره ابتدايي بين دو كشور ايران و ژاپن و مقايسه تطبيقي آن‌ها مي پردازد. اين پژوهش يك مطالعه‌ي كيفي است كه با روش توصيفي- تحليلي انجام شده است. داده‌هاي حاصل در پژوهش به صورت كيفي تجزيه و تحليل شده و براي گردآوري داده‌ها، از اسناد و مدارك كتابخانه‌اي، مقالات، گزارش‌هاي تحقيقي، اسناد و مدارك برنامه درسي كشورهاي مورد مطالعه، استفاده شده است. براساس يافته‌هاي اين پژوهش، در كشورهاي مورد مطالعه اهداف انتخابي در زمينه‌هاي چهارگانه علوم و در سه حيطه دانش، مهارتي و نگرشـي تدوين يافته اند. از لحاظ حيطه‌ي دانشي، تفاوت چنداني بين ايران و ژاپن وجود ندارد. اما در زمينه‌ي ميزان و نوع پرداختن به اهداف مهارتي و نگرشي متفاوتند؛ نتايج تحقيقات نشان مي‌دهد كه به علت توجه كمتر به فعاليت‌هاي عملي و پژوهشي در آموزش علوم، ايران از لحاظ اهداف مهارتي و نگرشي ضعيف‌تر است. مسائل مربوط به اهداف آموزش و ارزيابي، مسائل مربوط به گروه سني، سطوح و تعامل دانش‌آموزان، مواد و منابع آموزشي و تجهيزات از مشكلات مربوط به آموزش در درس علوم در كشور ايران مي‌باشند.