نقش والدين در تربيت عقلاني فرزندان با تاكيد بر استعداد يابي از منظر فقه

تربيت عقلاني كه هدف آن پرورش قواي عقلاني است ازجمله مسائلي است كه هر فردي در مسير زندگي خود به آن نيازمند بوده و پرورش اين بعد از ابعاد وجودي باعث شكوفايي استعداهاي متنوعي درمتربي مي‌شود. در واقع مي‌توان اينگونه بيان كرد كه از مهمترين دغدغه‌هاي والدين پرورش استعداد يابي و شناسايي حوزه‌هاي آن در عصر حاضر است. مسلما هر انساني داراي استعدادهاي ذاتي مي‌باشد كه او را از ديگران متمايز مي‌كند و شناسايي استعدادهاي صحيح فرزندان باعث اكمال و رشد آنها مي‎شود. اين موضوع در مباحث تربيتي از جايگاه ويژه‌اي برخوردار است. و نقش والدين بيشتر از هر مجموعه‌ي تربيتي حائز اهميت است. اين موضوع از منظر فقه نيز داراي اهميت است به اين جهت كه والدين به عنوان متوليان امر تربيت داراي وظايف مهمي هستند و بي توجهي والدين به اين مساله پيامدهايي را به دنبال خواهد داشت. اين پژوهش قصد دارد اين موضوع را از نگاه فقه و جايگاه تربيتي آن بررسي كند. با اين تامل كه فقه اسلامي چه احكامي را ويژه والدين قرار داده است و نقش تربيتي آنها در اين موضوع چگونه است؟ اين پژوهش با اتكا به روش تحليلي-توصيفي و بررسي آيات قرآن و روايات به تدقيق اين مهم مي‌پردازد.