پيش‌بيني اميد به زندگي بر مبناي كيفيت زندگي، حمايت اجتماعي ادراك شده و راهبردهاي مقابله در بيماران مبتلا به سرطان

زمينه و هدف: هدف پژوهش حاضر پيش‌بيني ارتباط اميد به زندگي براساس كيفيت زندگي، حمايت اجتماعي ادراك شده و راهبردهاي مقابله‌اي در بيماران مبتلا به سرطان مراجعه كننده به بيمارستان امام خميني(ره) شهر تهران، در درمانگاه انستيتوكانسر و بخش‌هاي شيمي‌درماني و سانترال بود. روش پژوهش: پژوهش حاضر از نظر روش در دسته پژوهش‌هاي همبستگي بوده كه جامعه آماري آن بيماران مبتلا به سرطان مراجعه كننده به بيمارستان امام خميني(ره) و نمونه آماري 132 بيمار مبتلا به سرطان بوده كه به روش تصادفي ساده انتخاب شدند. ابزار گردآوري داده‌ها پرسشنامه اميد به زندگي اسنايدر (2000)، پرسشنامه كيفيت اجتماعي(QLQ-30)، پرسشنامه حمايت اجتماعي ادراك‌شده چندبعدي(MSPSS) و پرسشنامه راهبرد مقابله با شرايط پراسترس(CISS) و فرم مشخصات دموگرافيك محقق ساخته بود. براي آزمون فرضيه‌ با توجه به نرمال بودن توزيع داده‌ها، از روش همبستگي پيرسون استفاده شد. يافته‌ها: يافته‌ها نشان داد از بين مولفه‌هاي حمايت اجتماعي ادراك شده، تنها مولفه‌ي خانواده (03/0p ، 178/0=β) به صورت مثبت و معنادار، اميد به زندگي را در بيماران مبتلا به سرطان پيش‌بيني مي‌كند و از بين مولفه‌هاي راهبرد مقابله‌اي، راهبرد مقابله‌اي مسئله محور (024/0p ، 207/0=β) به صورت مثبت و معنادار اميد به زندگي را در بيماران مبتلا به سرطان پيش‌بيني مي‌كند. همچنين از ميان مولفه‌هاي كيفيت زندگي فقط مقياس تابعي (007/0p ، 294/0-=β) به صورت منفي و معنادار اميد به زندگي را در بيماران مبتلا به سرطان پيش‌بيني مي‌كند. نتيجه‌گيري: توجه به عواملي مانند كيفيت زندگي، حمايت اجتماعي ادراك‌شده و راهبردهاي مقابله‌اي بيماران مبتلا به سرطان مي‌تواند موجب افزايش اميد به زندگي شود.