سرگرداني ذهن و ارتباط آن با حافظه ي كاري

سرگرداني ذهن به توانايي ذهني ايجاد افكار دروني مستقل، به همراه جدا شدن از ادراك محيط فعلي اشاره دارد. اين پديده با اختلال در يادگيري و عملكرد فرد مرتبط است. در اين مطالعه مباني نظري و عوامل ايجاد كننده و مستعد سرگرداني ذهن مرور شده است. به طور كلي سه ديدگاه در تبيين سرگرداني ذهن مطرح شده است. ديدگاه نخست فرض مي كند سرگرداني ذهن بسته به نوع تكليف (ساده – پيچيده) و خودكارسازي مي تواند دسترس پذيري ظرفيت شناختي را تحت تاثير قرار دهد (اسمال وود و اسكالر، 2006)، ديدگاه دوم مدعي است سرگرداني ذهن حاصل شكست سيستم كنترل اجرايي بوده و يك خطاي ذهني محسوب مي شود (واتكينز، 2008)، در نهايت ديدگاه عصب شناسي سرگرداني ذهن را ناشي از تشديد فعاليت شبكه ي حالت پيش فرض مغز در برخورد با تكاليف شناختي ساده مي داند. رابطه ي بين ظرفيت حافظه ي كاري و سرگرداني ذهن تابع سطح شناختي تكليف است. تلويحات نظري ديدگاه هاي مختلف مورد بحث قرار گرفت.