تاثير روان درماني پويشي كوتاه مدت فشرده (ISTDP) بر كاهش نشانگان روانشناختي در بيماران دچار شخصيت ضد اجتماعي

زمينه و هدف: گاهي موانع و مشكلاتي در زندگي آدمي پديد مي آيد كه سازگاري و در نتيجه تعادل رواني فرد را برهم مي زند و باعث بروز اختلالات رواني مي شود. هدف پژوهش تعيين تاثير روان درماني پويشي كوتاه مدت فشرده بر كاهش نشانگان روانشناختي در بيماران دچار اختلال شخصيت ضد اجتماعي بود. روش پژوهش: طرح پژوهش كارآزمايي تصادفي كنترل شده با طرح پيش آزمون- پس آزمون و گروه كنترل بود. جامعه آماري را كليه مردان 19-45 سال مبتلا به اختلال شخصيت ضد اجتماعي بود. تعداد 16 نفر با توجه به تحقيقات مشابه، به شيوه دردسترس انتخاب و با روش توليد اعداد تصادفي در دو گروه مداخله و كنترل جايگزين شدند. ابزارهاي پژوهش مقياس چند محوري ميلون 3 و چك ليست نشانه‌هاي بيماري 90 سوالي تجديدنظر شده بود. تجزيه و تحليل داده‌ها با spss-19 و به روش تحليل واريانس چند متغيري انجام شد. يافته ها : يافته ها نشان داد بين هر دو گروه در مولفه هاي اضطراب، پرخاشگري، افسردگي، شكايت هاي جسماني، وسواس-اجبار، ترس مرضي، روانپريشي، و افكار پارانوئيدي تفاوت معنادار وجود دارد و تنها در مولفه ﺣﺴﺎﺳﻴﺖ در رواﺑﻂ ﺑﻴﻦ ﻓﺮدي(05/0 P، 35/1 F=)، تفاوت بين دو گروه معنادار نبود. نتيجه گيري: با توجه به نتايج مي توان گفت روان درماني پويشي كوتاه مدت فشرده براي كاهش نشانگان روان شناختي باليني بيماران دچار اختلال شخصيت ضد اجتماعي تاثير دارد و به عنوان يك روش درماني مطلوب مي تواند مورد استفاده قرار بگيرد. از اين روش درماني براي برخي مراكز نگهداري از بيماران ضد اجتماعي مثل اردوگاهها، مراكز تربيتي، ندامتگاهها و زندان ها مفيد است.