پيش بيني شادكامي در نابينايان شهر اصفهان براساس منبع كنترل،تاب آوري و ذهن آگاهي

اين پژوهش با هدف پيش بيني شادكامي در نابينايان شهر اصفهان براساس منبع كنترل، تاب آوري و ذهن آگاهي انجام شد. پژوهش توصيفي و از نوع همبستگي بود. جامعه آماري شامل تمامي نابينايان با دامنه سني 20 الي 50 ساله تحت حمايت سازمان بهزيستي شهر اصفهان بود. با روش در دسترس و مبتني بر هدف تعداد 200 نفر انتخاب شد. جمع آوري اطلاعات پژوهش با كمك پرسشنامه شادكامي آكسفورد (آرگيل، 2002)، پرسشنامه منبع كنترل (راتر، 1996)، پرسشنامه تاب آوري (كانر و ديويدسون، 2003) و پرسشنامه ذهن آگاهي (باير و همكاران، 2004) انجام شد. داده هاي آماري با روش هاي آمار توصيفي (ميانگين و انحراف معيار)، ضريب همبستگي و رگرسيون چندمتغيره با SPSS-26 تحليل شد. نتايج نشان داد كه بين منبع كنترل دروني و بيروني، تاب آوري و هر يك از زيرمقياس هاي آن شامل تصور شايستگي فردي، اعتماد به غرايز فردي، پذيرش مثبت تغييرات، منبع كنترل و تأثيرات معنوي با شادكامي در نابينايان رابطه معني داري وجود دارد (05/0 P). رابطه بين ذهن آگاهي و هر يك از زيرمقياس هاي آن شامل مشاهده گري، توصيف گري، عمل همراه با ذهن آگاهي و پذيرش بي قيد و شرط با شادكامي در نابينايان رابطه معني داري وجود دارد (05/0 P). نتايج تحليل رگرسيون نشان داد كه متغيرهاي پيش بين با هم توانسته اند 36 درصد از تغييرات شادكامي را تبيين نمايند.