تحليلي بر رويكردهاي نوين در تدريس آموزش عربي

هدف از پژوهش حاضر شناسايي روش تدريس‌هاي جديدي است كه به بهبود فرآيند آموزش و يادگيري زبان عربي كمك كند. ‌اين جستار به روش كيفي و مروري انجام شده و به منظور تحقق اهداف مدنظر پژوهش، ابتدا روش‌هاي رايج كنوني از جمله روش سخنراني و پرسش و پاسخ كه در تدريس عربي متداول است بررسي و نقاط ضعف و قوت آن مشخص گرديد. در مرحله بعد تلاش شده رويكردهاي نوين آموزشي كه نقاط ضعف روش‌هاي كنوني را ندارد معرفي و نحوه كاربست آنها در كلاس درس تبيين گردد.‌اين رويكردها عبارتند از روش‌ايفاي نقش، آموزش مبتني بر بازي، آموزش مبتني بر حل مسئله، آموزش بر پايه شايستگي و... روش‌هاي ذكر شده بر خلاف روش سخنراني، بيشتر مبتني بر يادگيرنده و فعاليت وي بوده و سعي دارند از طريق‌ايجاد و تقويت مهارت‌هاي جديد فرآيند آموزش را پيش ببرند. نتايج تحقيق بيانگر‌اين است كه براي بهبود كيفيت آموزش عربي نياز است بستر لازم براي استفاده از رويكردهاي نوين تدريس معرفي شده، فراهم شود.