اثر بخشي درمان شناختي- رفتاري بر انعطاف‌پذيري شناختي در افراد داراي اختلال افسردگي

هدف اصلي پژوهش حاضر اثربخشي درمان شناختي- رفتاري بر انعطاف‌پذيري شناختي در افراد داراي اختلال افسردگي در شهر كرج بود. روش: اين تحقيق از نوع تحقيقات شبه آزمايشي است. جامعه آماري اين تحقيق شامل كليه افراد مراجعه‌كننده با تشخيص افسردگي به مراكز مشاوره معنا و آرام شهر كرج در سال 1402 بود كه از بين آن‌ها به روش نمونه‌گيري مبتني بر هدف 30 نفر انتخاب شد و به‌صورت تصادفي در 2 گروه 15 نفره آزمايش و كنترل قرار گرفتند. پرسشنامه انعطاف‌پذيري شناختي دنيس و وندروال به‌عنوان پيش‌آزمون توسط هر دو گروه تكميل شد و سپس گروه آزمايش 8 جلسۀ درمان شناختي- رفتاري را دريافت كردند و گروه كنترل برنامه عادي روزانه خود را گذراندند. سپس از هر دو گروه، پس‌آزمون به عمل آمد و داده‌هاي پژوهش با استفاده از روش‌هاي آمار توصيفي (شاخص‌هاي گرايش مركزي و پراكندگي) و استنباطي (تحليل كوواريانس) در برنامه 22-spss تجزيه‌وتحليل شدند. نتايج نشان داد كه درمان شناختي- رفتاري بر انعطاف‌پذيري شناختي (502/0ES=) تأثير مثبت و معناداري دارد (001/0P ). بنابراين به‌كارگيري درمان شناختي- رفتاري به‌عنوان يك درمان مؤثر مي‌تواند بر تعديل افسردگي و علائم آن تأثير گذاشته و بر بهبودي افراد مبتلا كمك كند.