مدل سازي ارتباط طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه و ويژگي‌هاي شخصيتي با گرايش به خودكشي: با نقش‌ ميانجي گر خودكارآمدي

در پژوهش حاضر رابطه ي طرحواره هاي ناسازگار اوليه و ويژگي‌هاي شخصيتي با گرايش به خودكشي با ميانجي گري خودكارآمدي با 215 دانش آموز دختر دوره ي متوسطه دوم شهرستان گچساران با روش نمونه گيري خوشه اي چندمرحله اي باستفاده از پرسشنامه هاي طرحواره‌هاي ناسازگار(يانگ و همكاران، 1998)، ويژگي‌هاي شخصيتي (نئو، 1985)، خودكارآمدي(شرر و همكاران، 1982) وگرايش به خودكشي (مهرابي، 1389) موردبررسي قرارگرفت. طرح پژوهشي، همبستگي بود و بااستفاده از نرم افزار AMOS ويراست 26 انجام گرفت. نتايج نشان دادند طرحواره هاي ناسازگار اوليه اثر منفي و معني داري بر خودكارآمدي داشته ولي اثر آنها بر گرايش به خودكشي معني دار نبوده و ويژگي هاي شخصيتي پيش بيني كننده معني دار خودكارآمدي بوده؛ همچنين طرحواره هاي ناسازگار اوليه و ويژگي هاي شخصيتي از طريق خودكارآمدي اثرات غيرمستقيم معني داري بر گرايش به خودكشي داشتند و تمامي مسيرهاي غيرمستقيم معني دار شدند.