اثر بخشي ايماگو تراپي بر ابرازگري هيجاني و بهزيستي روانشناختي دختران در شرف ازدواج

هدف اين پژوهش بررسي اثر بخشي ايماگو تراپي بر ابرازگري هيجاني و بهزيستي روانشناختي دختران در شرف ازدواج بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل دختران در شرف ازدواج در شهر اصفهان در سال ۱۴۰۱ - ۱۴۰۲ بودند. براي انتخاب نمونه از ميان تعداد ۱۵۰ نفري در دسترس، بر اساس ملاك هاي ورود تعداد 30 نفر به صورت هدفمند انتخاب شدند و سپس يه طور تصادفي در دو گروه آزمايش (15 نفر) و گروه كنترل (15 نفر) قرار گرفتند. و پرسشنامه ها بين آن ها توزيع گشت. طرح پژوهش از نوع نيمه تجربي پيش آزمون – پس آزمون با گروه كنترل بود. ابزار جمع آوري داده هاي پژوهش عبارت از: پرسش نامه بهزيستي روان شناختي (ريف، 1989)؛ پرسشنامه ابرازگري هيجان (كينگ و امونز،1990) و مداخلات ايماگو تراپي برگرفته از كتاب زوج درماني حسيني (1394) بود. پس از گزينش تصادفي گروه ها، از گروه آزمايش و گروه كنترل پيش آزمون به عمل آمد. سپس بر روي گروه آزمايش، آموزش درمان ايماگو تراپي به مدت 8 جلسه 90 دقيقه ايي ارائه شد. داده ها با آزمون تحليل كواريانس تجزيه و تحليل شد. نتايج نشان داد كه آموزش ايماگو تراپي بر ابرازگري هيجاني و بهزيستي روانشناختي دختران در شرف ازدواج موثر است.