مهندسي پرورشي گردشگري

امروزه تأثير شگرف گذران اوقات فراغت زير عنوان صنعت گردشگري، بر همه ابعاد زندگي فردي و اجتماعي انسان به وضوح قابل مشاهده‌است. در همين راستا انديشمندان بسياري بر اين باورند كه تأمين فراغت براي كيفيت زندگي همان قدر اهميت دارد كه تأمين سلامت و آموزش. اما فراغت بايد داراي كاركردهاي ذيل باشد: استراحت باشد؛ يعني پادزهر خستگي و فرسودگي؛ سرگرمي باشد؛ يعني پادزهر ملالت و افسردگي، و توسعة خود باشد؛ يعني پرورش خود فيزيكي و رواني را به همراه داشته-باشد. براي اين منظور لازم است كه نگاهي پرورشي به فرآيند گردشگري داشت تا ابعاد مختلف زندگي را مهندسي كند. گردشگري بايستي فرايندي فعال، مثبت، جدّي، مولّد، واقعي و خلاق باشد تا با زمـان، مكـان، سـن، جـنس، موقعيت خانوادگي، اجتماعي، شغلي و اقتصادي افـراد رابطه ي مستقيم داشته باشد. اين نوع از مهندسي، نيازمند تبيين انتظارات و نقش‌هاي ذينفعان مختلف و تعامل و تأثيرگذاري آن-ها بر فرآيند توسعه گردشگري خواهد بود. در نتيجه، مهندسي پرورشي گردشگري، نياز به تفريح را بهانه اي مهم براي رسيدن به خوشي، نيكي و ارزشمندي مي داند كه از طريق سلامتي، صميميت، فعاليت و معنويت عملياتي مي شود.