نقش پيش بين هوش معنوي در سطح فعاليت بدني دختران دانشجو

با توجه به ارتباط دين پژوهي با علوم حوزۀ سلامت هدف مطالعه حاضر بررسي آثار كاركردگراي معنويت ناشي از باورهاي ديني در ارتقاء ميزان فعاليت بدني به عنوان يكي از مهم ترين رفتارهاي سلامتي در بين دانشجويان بود. اين پژوهش توصيفي-مقطعي روي 219 دانشجوي دختر دانشگاه شاهد تهران اجرا گرديد. ابزارهاي مورد استفاده نسخه كوتاه پرسشنامه فعاليت هاي بدني بين المللي و پرسشنامه هوش معنوي عبدالله زاده بود. آزمون همبستگي پيرسون و مدل تحليل رگرسيون براي بررسي فرضيه‌هاي پژوهشي استفاده شد. نتايج نشان داد بين زيرمقياس هاي هوش معنوي با ميزان فعاليت بدني رابطه مثبت و معني داري وجود دارد (p 0.01) و هوش معنوي پيش بيني كننده قوي سطح فعاليت بدني دانشجويان مي باشد (p 0.01 و 0.358=β). بطور كلي، شايد بتوان اينطور نتيجه گيري كرد كه علارغم اينكه سال هاي متمادي پژوهشگران حوزه سلامت به دنبال يافتن انگيزه براي ارتقاء رفتارهاي سلامت و پايبندي افراد به اين رفتارها بوده اند، معنويت ناشي از ايمان ديني نقش انگيزشي بالايي در تعهد افراد به خودمراقبتي مورد تاكيد در آموزه هاي اسلامي داشته است. لذا، تلاش براي افزايش معنويت و بهره هوشي ناشي از آن مي تواند ضمانت-كننده افزايش رفتارهاي سلامت در زندگي اسلامي باشد. همچنين، افزايش بهره هوش معنوي را مي تواند پيامدي از درپيش گرفتن سبك زندگي اسلامي و تعهد عملي به پيروي از آموزه هاي اسلامي براي حفظ تندرستي دانست.