عدالت در توزيع امكانات و خدمات امدادي

لازم است كه همۀ فعاليت‌هاي عرصۀ عمومي جامعه با محوريت عدالت سامان‌دهي شود. عادلانه‌بودن فعاليت‌هاي امدادي به علت اضطراري‌بودن وضعيت حادثه‌ديدگان و نيز حساسيت ملي و بين‌المللي ضرورتي بيشتر دارد. چه اصول، رويه‌ها و ويژگي‌هايي بايد بر توزيع امكانات و خدمات امدادي و فعاليت‌هاي امدادگران حاكم باشد تا امدادگريِ عادلانه محقق شود؟ براي دست‌يافتن به پاسخي براي اين پرسش، پس از بحثي در باب عدالت اجتماعي، عدالت توزيعي و معيارهاي عام عدالت از منظر «ديويد ميلر»، ويژگي‌هاي ممتاز شرايط امدادي را برشمرديم و سپس با بهره‌بردن از روش تركيبي و تكثرگراي ميلر، چگونگي كاربست اصول سه‌گانۀ عدالت وي را در شرايط ويژۀ امدادي تحليل كرديم. اصول نياز، استحقاق و برابري در طول هم و درهم تنيده‌اند و هر اصلي، اصل پيشين را نيز در درون خود دارد. در شرايط عادي استحقاقِ مبتني بر توان و كار، اصلي‌ترين عامل موجه برهم‌زدن برابري به نفع عدالت است؛ ولي در شرايط بحراني اين صرفاً نياز افراد است كه استحقاقشان را تعيين مي‌كند. در وضعيت پيچيده به خلاف شرايط عادي جامعه، اصلاً بحث استحقاقِ مبتني بر تخصص و تلاش خدمت فرد به جامعه نمي‌تواند مطرح باشد و اين تنها نياز است كه نوع و اندازۀ استحقاق افراد را تعيين مي‌كند. در مجموع در شرايط امدادي هر چه از مرحلۀ اضطراري به سمت دائم مي‌رويم، انتظار اين‌كه كمك‌هاي امدادي از سطح ضرورت به سطح رفاه بروند، بيشتر و عادلانه‌تر است. نيز هر چه با گروه‌هاي آسيب‌پذيرتري روبه‌رو باشيم، امدادرساني در سطوح بالاتر از ضرورت، يعني كفايت و رفاه، عادلانه‌تر تلقي مي‌شود.