تنهايي از ديدگاه مولانا

مفهوم «تنهايي» در شعر شاعران كلاسيك، به معني عام خلوت و عزلت است و مفهومي است كه از عرفان و تصوّف ايراني ـ اسلامي رايج در آن روزگار برگرفته شده است. «تنهايي» يكي از مسايلي است كه آدمي هميشه با آن مواجه بوده است و در حوزه هاي مختلفي چون عشق، عرفان و تصوّف، روانشناسي و فلسفه معني و مفهومي خاص دربرداشته است. ادبيات به عنوان تجلّي‌گاه انديشه و عواطف انساني به طرق مختلف به انعكاس اين معاني و مفهوم ها پرداخته است. در شعر صوفيانۀ فارسي كه يكي از پربارترين شاخه هاي ادبيّات فارسي بوده است، در دو دورۀ كلاسيك و معاصر توجه ويژه‌اي به اين مسأله شده و «تنهايي» در آن به عنوان يكي از درونمايه هاي اصلي مطرح شده است. از ديدگاه مولانا تنهايي رنج آور آن گاه رخ مي دهد كه فرد در هنگـام خلـوت دچـار رنج و غصه و غم شود و شادي هايش را در ميان ديگران جستجو كند. مولوي اشاره مي كند كه خدا در رهانيدن انسان از چنين رنجي كـافي اسـت و بـه مـدد هـيچ انسان يا موجود ديگري نياز ندارد. در اين مقاله به بررسي تنهايي در شعر و ادبيات فارسي و اشعار مولانا به تفصيل پرداخته شده است.