بررسي تنهايي اگزيستانسيال در اشعار مولانا

روانشناسي وجودي يا اگزيستانسيال،دلواپسي هاي آدمي را به چهار دسته‌ي مرگ،آزادي،تنهايي و پوچي تقسيم مي‌كند. در اين‌ نوشته به نظريه برخي فيلسوفان از جمله اروين يالوم كه خود بنيانگذار روانشناسي اگزيستانسيال است،مي‌پردازيم. تنهايي،واژه‌‌ي كوچكي است كه دنيايي حرف و سخن را درون خود جاي داده است.از اين رو شاعراني نظير حضرت مولانا كه وصف ايشان خارج از گستره‌ي كلمات است ،به شرح اين موضوع پرداخته اند. گونه‌اي از تنهايي كه به بررسي آن پرداختيم تنهايي وجودي يا اگزيستانسيال است.كه به تنهايي بنيادين نيز شهرت دارد و با تنهايي فيزيكي و ساير آن متفاوت است. هدف از بررسي اين موضوع در نوشته زير آشنايي با تاريخچه اگزيستانسيال و بررسي موضوعي از آن يعني تنهايي و در نهايت به چالش كشيدن و مقايسه آن با نظريات مولوي است. تضاد ميان تنهايي اگزيستانسيال با نظريات مولانا در باب تنهايي آن را به موضوعي چالش برانگيز و قابل بحث تبديل كرده است كه در اين نوشته با تكيه بر رويكرد اگزيستانسياليستي به بررسي كامل آن خواهيم پرداخت.