تاثير رضايت شغلي و ابعاد آن بر تعادل كار و زندگي هنرآموزان آموزش و پرورش شهر تهران با رويكرد توسعه كيفيت زندگي كاري

The effect of job satisfaction and its dimensions on the work-life balance of art students in Tehran with the approach of developing the quality of work life

پژوهش حاضر با هدف تعيين تاثير رضايت شغلي و ابعاد آن بر تعادل كار و زندگي هنرآموزان آموزش و پرورش شهر تهران انجام شد. اين مقاله ميتواند مقدمه اي بر توسعه نوآوري در مهارت هاي ايجاد تعادل كار و زندگي باشد. اين پژوهش بر اساس هدف كاربردي، بر حسب تحليل داده ها از روش كمي، بر حسب ماهيت و روش پژوهش، توصيفي و ابزار جمع آوري داده ها پرسشنامه بود. جامعه آماري شامل 174 نفر از هنرآموزان آموزش و پرورش شهر تهران به روش تصادفي ساده انتخاب شدند. براي گردآوري داده هاي رضايت شغلي از پرسشنامه مينه سوتا (1999) و تعادل بين كار و زندگي از پرسشنامه ونگ و كو (2009) استفاده شد. روايي پرسشنامه بر اساس روايي سازه و پايايي پرسشنامه با استفاده از آلفاي كرونباخ تاييد شد. تجزيه و تحليل داده ها با آزمون مدل معادلات ساختاري با استفاده از نرم افزارهاي Spss 25 و Smart PLS 3 انجام گرديد. نتايج نشان داد كه بين رضايت شغلي و تعادل كار و زندگي رابطه ي معناداري وجود دارد. هر يك از 6 مولفه يا ابعاد رضايت شغلي بر ايجاد تعادل كار و زندگي تاثير دارند. ميزان تاثير رضايت شغلي و ابعاد آن بر تعادل كار و زندگي نيز مشخص گرديد. نتايج نشان داد كه ميزان افزايش رضايت شغلي مي تواند تعادل كار و زندگي هنرآموزان را ارتقاء دهد. اهميت به هر يك از مولفه ها يا ابعاد رضايت شغلي مي تواند ميزان تعادل بين كار و زندگي هنرآموزان را افزايش دهد. همچنين بر اساس نظرسجي ساختار ابعاد و مولفه هاي رضايت شغلي بايستي توسعه پيدا كند.