مدل توسعه نوآوري منطقه اي سيستان و بلوچستان (مطالعه موردي پارك علم و فناوري سيستان و بلوچستان)

رويكرد توسعه نوآوري منطقه‌اي يكي از رويكردهاي مكمل نظام نوآوري كشور است كه به دليل افزايش نابرابري و عدم توازن نوآوري در مناطق مختلف كشور در سال هاي اخير مورد توجه سياست‌گذاران و دانش پژوهان حوزه علم، نوآوري و فناوري قرار گرفته است. هر منطقه داراي ويژگي هاي منحصر به فردي است كه بر حركت و تكامل اقتصادي منطقه تأثيرگذار است. از اين رو، تجويز نسخه واحد سياستي در سطح ملي، پاسخگوي نيازهاي منطقه اي نخواهد بود و لازم است تمام عوامل اقتصادي-اجتماعي و نهادهاي مؤثر برتوسعه نوآوري، علاوه بر نظام توليد و بهره برداري دانش، در هر منطقه مورد توجه سياست‌گذاران قرار گيرد. در اين مقاله تلاش شده مفاهيم اساسي نظام منطقه اي سيستان و بلوچستان، وضعيت نوآوري در سيستان و بلوچستان، ضرورت توسعه علم، فناوري و نوآوري منطقه اي در استان، اهداف كلان اكوسيستم نوآوري سيستان و بلوچستان مورد پژوهش قرار گيرد و همچنين به انواع سياست هاي نوآوري مناسب كه مطابق با ظرفيت استان سيستان و بلوچستان است اشاره شود و به صورت مطالعه موردي به مجموعه فعاليت هاي پارك علم و فناوري سيستان و بلوچستان جهت توسعه نوآوري استان پرداخته شود.