كاركرد عناصر حكمراني در توسعه نوآوري منطقه‌اي

توسعه نوآوري و فناوري منطقه‌اي يكي از مهمترين و اصلي ترين اجزاء در حوزه توسعه منطقه‌اي كشورها در سراسردنيا مي باشد. به علاوه، افزايش توجه مسئولان و تصميم گيران به موضوعات مربوط به توسعه نوآوري منطقه‌اي، فناوري، و توسعه نوآوري در استان ها و منطقه ها، لزوم درك و يادگيري بيشتر اين مفهوم و چارچوب مفهومي آن با هدف سياستگذاري و تحليل بهتر را افزايش مي‌دهد. در اين رابطه، نوآوري حاصل فعاليت و تعامل شبكه‌اي از نهادهاي عمومي و خصوصي يك كشور است كه امكان خلق، جابجايي، جذب، تغيير و به كارگيري دانش سودآور را ايجاد مي‌كنند. همچنين حكمراني نتيجه تعامل و كاركرد همه قواي يك كشور است، اين مفهوم دولت ها را بر آن داشته است كه با تقويت مستمر شاخصه هاي آن بتوانند جايگاهي مستحكم براي خود در ميان دولت ها، ملت ها، و به ويژه شهروندان خود ايجاد كنند. اين مطالعه ضمن توجه به توسعه نوآوري منطقه‌اي، و شاخص هاي حكمراني، به بررسي اثر شاخص هاي نهادي حكمراني(حق اظهارنظر و پاسخگويي، ثبات سياسي، كنترل خشونت، كارايي و اثربخشي دولت، كيفيت قوانين، حاكميت قانون و كنترل فساد، شفافيت و ...)، بر توسعه مناطق نوآوري و فناوري مي پردازد. طبق اين مقاله، شاخص هاي حكمراني در صورت تدوين، برنامه ريزي و اجراي مناسب به عنوان پايه توسعه اقتصادي، بر توسعه مناطق و كيفيت نوآوري و توسعه مناطق نوآوري اثرگذار و مفيد بوده و مي توانند كارايي، اثربخشي، تعامل، همكاري و در نتيجه رشد و توسعه علمي، فناوري و اقتصادي را در پي داشته باشند.