پيش‏ بيني نشانه ‏هاي افسردگي براساس رضايت از زندگي و مهارت ذهن آگاهي در سالمندان

زمينه و هدف: امروزه افسردگي از شايع‏ترين اختلالات رواني و معضل قوي در زندگي سالمندان است. از اين‏رو، پژوهش حاضر با هدف پيش‏بيني ابتلاي به نشانه‏ هاي افسردگي براساس رضايت از زندگي و مهارت ذهن آگاهي در سالمندان انجام شد. روش بررسي: روش پژوهش توصيفي و از نوع همبستگي بود. جامعه آماري پژوهش شامل تمامي سالمندان ساكن در سراي سالمندان خيريه كهريزك كرج در سال 1402 بود، كه با روش نمونه‏ گيري در دسترس تعداد 110 نفر انتخاب و به ابزارهاي پژوهش شامل پرسش‏نامه رضايت از زندگي (دينر و همكاران، 1985)، پرسش‏نامه مهارت ذهن آگاهي (براون و ريان، 2003) و پرسش‏نامه افسردگي (بك و همكاران، 1996) پاسخ دادند. براي تحليل داده ‏ها علاوه بر با روش‏هاي آمار توصيفي (فراواني، درصد، ميانگين و انحراف معيار) از ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون گام به گام با SPSS نسخه 26 استفاده شد. يافته‏ها: نتايج نشان داد كه به ترتيب بين رضايت از زندگي (0/56-=r و 0/05 P) و مهارت ذهن آگاهي (0/71-=r و 0/05 P) با ابتلاي به نشانگان افسردگي در سالمندان همبستگي منفي و معناداري وجود دارد. همچنين، نتايج رگرسيون نيز حاكي از اين بود كه رضايت از زندگي و مهارت ذهن آگاهي به‏ طور همزمان با هم توانستند 48 درصد از واريانس ابتلاي به نشانگان افسردگي در بين سالمندان را به‏ طور معناداري پيش‏بيني نمايند. نتيجه‏ گيري: براساس نتايج اين پژوهش مي توان گفت كه افزايش رضايت از زندگي و مهارت ذهن آگاهي عوامل مهمي در پيشگيري از ابتلاي به نشانگان افسردگي در سالمندان هستند، لذا ميتوان ميزان رضايت از زندگي در بيماران با نشانگان افسردگي را براساس متغيرهاي مورد بررسي ارتقا داد.