پيش بيني افسردگي بر اساس شفقت به خود و تمايز يافتگي خود با نقش واسطه اي بهزيستي معنوي در دانشجويان

زمينه و هدف: هدف از پژوهش حاضر‏، پيش بيني افسردگي بر اساس شفقت به خود و تمايز يافتگي خود با نقش واسطه اي بهزيستي معنوي در دانشجويان بود. روش بررسي: طرح پژوهش از نوع توصيفي- همبستگي، جامعه آماري شامل كليه دانشجويان در حال تحصيل دانشگاه آزاد اسلامي واحد كرج در سال 1401 و حجم نمونه آماري شامل تعداد 250 نفر از دانشجويان دختر و پسر مجرد و متاهل در حال تحصيل در مقاطع مختلف اعم از كارداني، كارشناسي و كارشناسي ارشد بود كه به روش نمونه گيري تصادفي طبقه اي به دست آمد. ابزار جمع آوري اطلاعات در اين پژوهش شامل پرسش نامه هاي افسردگي بك(1996) ، شفقت به خود نف(2003) ، تمايز يافتگي اسكورون و فريلندر (1998) و بهزيستي معنوي اليسون و پالوتزين(1982) بود. فرضيات تحقيق با استفاده از آزمون هاي آماري همبستگي پيرسون و روش مدلسازي معادلات ساختاري مورد بررسي قرار گرفتند. يافته ها: نتايج پژوهش نشان داد كه مدل تجربي داده ها يا مدل مفهومي داراي برازش خوبي است . براساس يافته ها، سطوح بالا و بهينه شفقت به خود و تمايزيافتگي رابطه منفي با اختلال افسردگي دارد و بهزيستي معنوي، رابطه بين شفقت به خود و تمايزيافتگي خود با افسردگي را به صورت منفي و معنادار ميانجيگري مي كند. نتيجه گيري: مبتني بر يافته هاي پژوهش، آموزش شفقت به خود و تمايزيافتگي به عنوان عوامل مؤثر بر افسردگي به افراد به منظور پيشگيري اوليه، ثانويه يا ثالت از اختلال افسردگي پيش بيني مي شود.