سلامتي و خودمراقبتي رواني براي پاسخ دهندگان اوليه در بحران

زمينه و هدف: بحران يعني ايجاد بي‌نظمي و اختلال در زندگي. درواقع، آن چيزي كه باعث بهم‌خوردن توازن و تناسب بين نيازها و منابع است. در بحران، افراد زيادي بطورِمستقيم و غيرمستقيم درگيرمي‌شوند. به اولين افرادي كه به بحران يا فاجعه پاسخ مي‌دهند، بسته به اينكه ملي، دولتي، استاني يا محلي باشند، پاسخ‌دهندگان اوليه گويند. اين واژه، نيروهاي پليس، آتش‌نشانان، كاركنان جستجو، نجات و فوريت‌ها و گروه پيراپزشكي را دربر مي‌گيرد (بندك، فولرتون و اورسانو، 2007 ؛ به نقل از رياحي و فريدوني، 1400). روش بررسي: در اين مقاله مروري بر سلامتي و خودمراقبتي رواني در سه گروه اصلي باعنوان پاسخ‌دهندگان اوليه تمركز ارئه مي گردد: كاركنان خدمات فوريت‌هاي پزشكي (EMS)، نيروهاي پليس، آتش‌نشان‌ها . يافته ها: حمايت اجتماعي يك عامل كليدي رواني و اجتماعي است كه مي‌تواند آسيب پذيري افراد در برابر عوارض ناشي از تنش را كاهش دهد و در اين ميان خانواده نقش مهمي به عهده دارد. آموزش مداوم، مشاوره توان‌بخشي و آموزش مديريت استرس از عوامل مهم در ارتقاي سطح خودمراقبتي پاسخ دهندگان اوليه در بحران مي باشند. نتيجه گيري: كساني كه به عنوان امدادگر و ياري رسان در محل حضور دارند، چنانچه اصولي را رعايت نكنند ، ممكن است دچار فرسودگي شغلي شوند و به دنبال آن مشكلات رواني اجتماعي براي آنان به وجود آيد عواملي چون حمايت اجتماعي و آموزشهاي موثر در كنترل اين عوام موثر مي باشند.