بررسي سبك معماري مدرن متعالي و تاثير آن بر معماري معاصر ايران در سال هاي 1300-1320

Investigating the style of modern architecture and its impact on contemporary Iranian architecture between 1320 1300

با آغاز مدنيزاسيون به صورت گسترده در دوران پهلوي اول در سال هاي 1300-1320 ، نياز به مصالح و امكانات مدرن به شكل روزافزوني در ايران احساس شد كه در پي اين عامل ساخت و طراحي اولين نمونه ساختمان ها به شكل معماري مدرن در ايران شكل گرفت ، كه مقارن با معماري مدرن متعالي (1939-1918 م.) و بر گرفته از تاثير سبك هاي مختلف اروپايي و آمريكايي بر آثار كالبدي و در معماري ايران مي باشد. پژوهش حاضر براساس روش مور پژوهي و با تحليل نشانه ها و جريانات فكري موجود در متن آثار، ابتدا به شناخت و بررسي سبك هاي مختلف معماري مدرن متعالي (آرت دكو و بين الملل) و ويژگي هاي آنها در ساختمان هاي ساخته شده در دوران پهلوي اول مي پردازد، سپس ويژگي هاي هر يك از ساختمان ها را به صورت جداگانه مورد بررسي قرار مي دهد. نتايج نشان مي دهد تاكيد بر روي تعادل به جاي تقارن كه از ويژگي هاي بارز سبك بين الملل در غرب است، نسبت به ساير ويژگي ها در دوران پهلوي اول مورد توجه كمتري قرار گرفته است. همچنين با بررسي ويژگي هاي سبك آرت دكو در ساختمان هاي ساخته شده، مي توان دريافت كه كمترين تاثيرپذيري بر معماري آن دوره استفاده از فرم و تركيبات حجمي جديد مي باشد.