پيامد هاي روانشناختي اشتغال بر اساس آموزه هاي نهج البلاغه

رشد تمدن، سرمايه و ذخيره ي ملي در گرو اشتغال است. اگر افراد جامعه اي به طور نسبي بتوانند كار و شغل مناسب به دست آورند و شغل آنان متناسب با استعدادها، توانايي ها و علائق آنها باشد، زمينه براي نوآوري، ابتكار، رشد و پيشرفت در ابعاد اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي جامعه به وجود مي آيد. رهاورد روحيه كار و تلاش در يك جامعه و يك خانواده، اقتصاد سالم و قوي آن جامعه و خانواده است. كار و تلاش رمز بقا و سرزندگي همه جوامع انساني است. مردمي كه با تكيه بر توانمندي و ذخاير خداداد ملّي خويش، بر ضعف و فقر غلبه كرده‏اند، مايه خرسندي دروني و اقتدار خويش را فراهم ساخته‏اند. در سايه تدبير و تعقّل و برنامه‏ريزي و با تلاش، مي‏توان زمينه رشد تعالي و تكامل معنوي و مادي را فراهم ساخت و جهان هستي را مسخّر خود نموده، در پرتو فعاليت و تحرّك، به آباداني دنيا و آخرت خويش دست پيدا كرد. پيشوايان ديني از جمله حضرت علي (ع) همواره اشتغال را امري مهم و ضامن ادامه زندگي و بقاي جامعه دانسته اند. از ديدگاه نهج البلاغه عدم اشتغال سرچشمه بسياري از عوارض و آثار رواني، پناه بردن به مواد الكلي، ناسازگاري هاي درون خانوادگي، از بين بردن رفتارهاي عاطفي و ارتباطات اجتماعي است.