حقيقت ايمان و اميد در قران و نهج البلاغه

انسان فقط در پرتو شناخت و معرفت، تلاش و فعاليت، به ايمان حقيقي دست مي يابد. از اين رو كه شناخت صحيح و دقيق، انسان را وادار به پرهيزكاري و از بين بردن اخلاق ناپسند مي كند و بدين وسيله، درهاي عالم غيب به روي انسان گشوده مي شود و قلبش جولانگاه حضور و عرصه ظهور فرشتگان مي گردد و اگر دل از معرفت حقيقي خالي و تهي باشد و در عوض از جهل و بي خردي پر گردد، شخص از راه حق منحرف گشته، به دنبال آن، ابواب غيب به روي او بسته مي شود. در نتيجه هواي نفس بر او غلبه مي كند و چشم عقلش كور مي گردد. بر اين اساس، در صورت انصراف از دنياي مذموم، خواهش ها، آمال و آرزوهاي نفس و اقبال به ملكوت اعلا، به لطف خداوند، حجا بها از بين مي رودو سپس نور معرفت و ايمان حقيقي در د لها مي تابد و براي بندگي به درگاه قدس ربوبي و خالق يكتا و يگانه، مهيا و آماده مي گردد تا حقايق ملكوت را ادراك نموده، به معارف حقيقي الهي آگاه گردد. پس ايمان تنها يك پذيرش ظاهري و اقرار به زبان نيست؛ بلكه ايمان حقيقي بايد علاوه بر اقرار زباني، با اعتقاد قلبي و نور معرفت و علم به خدا، صفات او، پيامبر، كتاب الهي و روز رستاخيز نيز لزوماً همراه باشد .اعمال به ذات خود خيري نداشته، تنها مشقت و رنج را با خود همراه دارند. احوال نيز في نفسه، وجودي برايشان متصور نيست و چيزي كه وجودي ندارد، فضيلتي هم ندارد. خير و فضيلت براي وجود اتم و اشرف است كه موجودات مقدس و صور مجرد از تغيير و زوال، مانند خداوند و فرشتگان او هستند. فايده اصلاح عمل، اصلاح قلب است و ثمره اصلاح قلب نيز آن است كه جلال و عظمت خداوند در ذات، صفات و افعالش بر او آشكار مي شود و اين از مهمترين آثار ايمان است.