تأثير نثر موزون بر جنبه‌هاي روايت داستان «يكليا و تنهايي او»، اثر تقي مدرّسي

نثر موزون، نثري است كه سازه‌هايي چون جناس، سجع، واج‌آرايي، تكرار و تشبيه به‌منظور آهنگين‌ساختن كلام در آن با بسامد قابل توجهي كاربرد دارد. نثر آهنگين جايگاهي ديرينه در ادب فارسي دارد و ردپاي آن را از سبك مرسل و فني تا به امروز مي‌توان دنبال كرد. تقي مدرسي با نگارش داستان «يكليا و تنهايي او»، كه نثري توراتي و آهنگين دارد تمايل خود را به اين گونه از نثر آشكار كرد. در اين پژوهش به روايت و چگونگي كاربرد نثر موزون در داستان روايت‌گونه‌ي يكليا و تنهايي او، و هم‌چنين به شيوه‌ي روايي داستان در توصيف شخصيت‌ها، مكان، و زمان با توجه به آهنگين بودن كلام، پرداخته شده است. مدرسي در اين داستان، از شيوه‌ي روايي ترجمه‌ي كتاب مقدس سود جسته است و كاربرد نثر موزون در بخش‌هاي روايي داستان بيشتر است؛ به‌طور مثال هنگام بيان احساسات عاشقانه توسط راوي يا هنگامي‌كه توصيف مكان و شخصيت به روايت شيطان با هدف تحريك مخاطب صورت مي‌گيرد، نثرِ شاعرانه و آهنگين به اوج مي‌رسد. هم‌چنين، درمي‌يابيم كاربرد عناصر موزون‌سازي چون تشبيه، سجع و جان‌بخشي موجب كندشدن سير روايت داستان مي‌گردد.