تحليل، بررسي و طبقه‌بندي ديدگاه‌هاي ادبي ملك‌الشّعراء بهار در آثار منظوم

محمدتقي بهار (1330-1265 ه. ش.) آخرين ملك‌الشّعراي ايران بود كه علاوه بر شاعري در سياست و علم از سرآمدان روزگار خويش به‌شمار مي‌رفت. شعر، سياست و علم با زندگي وي عجين شده و زندگي فردي و اجتماعي او را تحت‌الشعاع خود قرار داده بودند. طبع شاعري و تسلط وي به شعر روزگار گذشته و دوران معاصر سبب شده بود تا با ديدي وسيع و وقّاد و نگاهي علمي به نقد آثار شعراي مختلف بپردازد. او در نقدهايش براي نخستين‌بار مفهوم سبك شاعر و سبك دوره را مشخص كرد تا از اين طريق رويكردي علمي به نقد ادبي بدهد. او علاوه بر آثار منثور درخلال سروده‌هايش به نقد شعر خود، معاصران و شعراي سلف از جمله فردوسي و سعدي پرداخت. در نقدهايش به مفاخره، مدح، رثا و هجا پرداخته و از انواع نقد اخلاقي، زندگي‌نامه‌اي، عيني، فرماليستي و … بهره برده و شعرهايش را به مكتب‌هاي كلاسيسم و اومانيسم غربي و ادبيات تعليمي و مكتب خراسان نزديك كرده و در همه‌ي آثارش به عنصر خرد و تفكر بها داده است. در پژوهش حاضر به بررسي و تحليل ديدگاه‌هاي ادبي ملك‌الشعرا بهار در آثار منظوم پرداخته مي‌شود تا نگاه علمي وي درباره‌ي ادبيات و نقد ادبي خاصه آثار شعر فارسي مشخص شود. روش تحقيق بنيادي و از نوع كتابخانه‌اي است. پرسش بنيادي تحقيق عبارتست از: «ملك‌الشعرا بهار به‌عنوان يك منتقد دانشگاهي، در آثار منظوم خويش، ادبيات و علوم ادبي را از جنبه‌ي علمي چگونه تبيين و تفسير مي‌كند؟»