روايت‌گري آفرينش در سقف‌نگاره‌هاي عاميانه‌ي مازندران براساس آيات قرآن كريم

دريافت وحي به‌وسيله‌ي پيامبر با كشف و شهود و كلمات قرآن بر حضرت توسط جبرئيل صورت گرفته است؛ بنابراين كلمات در قرآن به‌عنوان ارتباطي خاص مي‌باشند. روايت آفرينش در قرآن به‌صورت ناپيوسته است؛ ازآنجاكه بيان روايي در قرآن تخيل مخاطب را درگير مي‌كند، ذهن شنونده يا خواننده‌ي قرآن بايد پيوندها را برقرار كند. در مورد آفرينش، بخشي از عبارات قرآن داراي يك نوع همنوايي است (مؤمنون: 12 – 16) اما روايت منسجمي وجود ندارد. در بسياري از سوره‌هاي قرآن، از مراتب حيات بشري، زمان پيدايش آغازين، خط سير زندگي، رستاخيز، دلايل جهان در آفرينش آسمان، فروفرستادن آب، روياندن گياهان، چهارپايان، كشتي‌ها و غيره پي‌جويي مي‌شود كه قابل‌بيان روايي در تصوير است. سقف‌نگاره‌هاي عاميانه مازندران با توجه به تنوع تصاوير و مضامين نقوش، مي‌توان با رويكردهاي مختلف به تحليل اين تصاوير پرداخت. در اين پژوهش اين پرسش مطرح مي‌شود كه گزينش و نوع بيان روايي نقاشان عاميانه در سقف‌نگاره‌هاي مازندران در تجسّم انديشه‌ي آفرينش مبتني بر آيات قرآن چگونه است؟ با هدف بازآفريني و اقتباس از آيات قرآن كريم، تبديل مفاهيم قرآني به روايت، تصويرسازي با طراحي‌هاي ساده، جهت برقراري ارتباط بيشتر با مخاطب است. راوي روايت در سقف‌نگاره‌ها هنرمندان عاميانه است كه از دريچه‌ي خط، رنگ و تخيل، روايتي را توصيف مي‌كنند و مبتني بر انديشه‌ي آنهاست كه مي‌تواند به‌عنوان رسانه‌اي روايي با مضامين قرآني تحليل شود. روش پژوهش توصيفي تحليلي است.