بررسي راهكارهاي خشك منظري در راستاي سازگاري فضاي سبز با اقليم هاي گرم و خشك

رشد روزافزون جمعيت نيازشهرهاي امروزي را به فضاهاي سبز و پارك ها افزايش داده است و از آنجايي كه توسعه فضاي سبز ارتباط مستقيم با مصرف آب دارد،كمبود منابع آب براي آبياري اينگونه فضاها از مشكلات اصلي بيشتر مناطق مي باشد ، در سالهاي اخير كاهش نزولات جوي و منابع آبي و بروز پديده خشكسالي در اكثر نقاط كشور به چالش قابل توجهي تبديل شده است و اين مسئله در شهرهاي كم بارش مجاور كوير چشم گيرتر مي باشد از اين رو نگرش ايجاد الگوي كشت پايدار در فضاي سبز شهري بيش از گذشته بايد مد نظر و توجه قرار گيرد . علاوه بر حفظ منابع، در راستاي ايجاد فضاي سبز پايدار و پويا به وسيله تغيير الگوي كشت،استفاده از گونه هاي بومي ، گياهان مقاوم به خشكي و كم آب بر ، راهكارهايي چون استفاده از آب غير شرب ، طراحي هوشمندانه و هدفمند با هدف استفاده بهينه از منابع، بهبود وضعيت خاك نيز موثر خواهد بود. در اين ميان وجود برخي مسايل و مشكلات مختلف در رابطه با جنبه هاي كيفي ساخت فضاهاي سبز درشهرهاي اقليم گرم و خشك ايران نيازمند توجه بسيار است آنچه مسلم است بايد دانش طراحي منظر و فضاي سبز به سمتي پيش برود كه با وجود چالش هاي متعدد شهرهاي با اقليم گرم و خشك، حداكثرميزان فضاي سبزممكن را ايجاد نمايد. بنابراين مفهومي از طراحي منظر سازگار با مناطق خشك تحت عنوان رويكرد خشك منظري مي تواند بدون آسيب رساندن به كيفيت و زيبايي محيط در رفع اين مشكل تاثيرگذار باشد.