رابطه ميان اضطراب، كمال گرايي و خودكشي

پژوهش حاضر با هدف بررسي خودكشي بر مبناي اضطراب و كمال گرايي انجام شد. روش پژوهش از نوع توصيفي همبستگي بود. در اين پژوهش، جامعه‏ آماري عبارت بود از كليه افراد با سابقه خودكشي كه در بازه فصل بهار سال 1403 به مراكز روان شناختي شهر رشت مراجعه كردند. براي نمونه-گيري از روش دردسترس استفاده شد و تعداد 120 نفر به عنوان نمونه معرفي شدند. ابزار اندازه گيري در اين پژوهش پرسش نامه كمال‌گرايي چندبعدي (فرم كوتاه)، كمال‏گرايي هويت و فلت (1991)، مقياس اضطراب بك و پرسش نامۀ تجديد نظر شدۀ خودكشي استفاده شد. داده هاي حاصل از پرسش نامه با استفاده از روش رگرسيون و همبستگي پيرسون تجزيه و تحليل شد. نتايج حاصل از اين پژوهش نشان داد كه بين خودكشي بر مبناي اضطراب و كمالگرايي رابطه وجود دارد. با توجه به نتايج در كمال‌گرايي با مقدار B استاندارد 379/0 به طور مستقيم توانسته خودكشي را پيش بيني كند (01/0 P). لذا مي‌توان نتيجه گرفت كه بنابراين، آموزش سبك زندگي سالم، راهبردهاي تنظيم هيجان سازگارانه و كاهش كمال گرايي منفي مي تواند اقدام به خودكشي را در بين زنان كاهش دهد.