پيش بيني گرايش به خودكشي براساس احساس تنهايي، نشخوار فكري و سبك هاي فرزند پروري ادراك شده در نوجوانان دختر

گرايش به خودكشي از عمده ترين مشكل هاي سلامت رواني نوجوانان محسوب مي شود. لذا پژوهش حاضر با هدف پيش بيني گرايش به خودكشي براساس احساس تنهايي، نشخوار فكري و سبك فرزند پروري ادراك شده در نوجوانان دختر شهر اهواز انجام گرديد. جامعه آماري شامل كليه دانش آموزان دختر مقطع متوسطه اول شهر اهواز كه در سال تحصيلي 1402-1403 مشغول به تحصيل بود، كه از بين آن ها تعداد 200 نفر بر اساس جدول كرجسي و مورگان به روش نمونه‌گيري تصادفي خوشه اي چندمرحله اي انتخاب شدند. ابزارهاي پژوهش شامل پرسش نامه گرايش به خودكشي بك و همكاران (1991)، مقياس فرزندپروري ادراك شده گرولينك و همكاران (۱۹۹۷)، پرسش نامه احساس تنهايي راسل و همكاران (1978) و مقياس نشخوار فكري نالن‌ هوكسما (1991) بودند. براي تجزيه و تحليل داده ها از ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون چندگانه استفاده شد. نتايج نشان داد كه احساس تنهايي، نشخوار فكري و فرزندپروري ادراك شده با گرايش به خودكشي رابطه معني دار دارند. درضمن، نتايج تحليل رگرسيون چندگانه نشان داد اين سه متغير 32/0 گرايش به خودكشي دانش آموزان دختر نوجوان را تبيين مي كنند. بنابراين، برنامه‌ريزي جهت كاهش احساس تنهايي و نشخوار فكري و بهبود سبك هاي فرزند پروري ادراك شده به منظور پيشگيري و مداخله در گرايش به خودكشي دانش آموزان ضرورت دارد.