حل و فصل اختلافات در قراردادهاي بين المللي صنعت احداث منطبق بر فيديك

Resolving disputes in international contracts of the construction industry in accordance with FIDIC

امروزه به منظور تداوم روابط تجاري، تأمين منافع متقابل، كاهش هزينه رسيدگي و جلوگيري از ركود سرمايه، رسيدن به توازن اقتصادي و حفظ منابع مالي پروژه، طرفين قراردادهاي تجاري بين المللي، به ويژه قراردادهاي بلندمدت، روش هاي جايگزين حل اختلاف را بر داوري ترجيح مي دهند. در يك قرارداد پيمانكاري، كارفرما و پيمانكار در برابر هم قرار ندارند و هر دو به دنبال تأمين هدفي مشترك هستند. كارفرما از محكوم كردن پيمانكار و برنده شدن در دعوايي ترافعي سودي نمي برد؛ زيرا در نهايت به روند ادامه پروژه خدشه وارد آمده و منفعتي به دست نمي آيد. فيديك براي ارائه الگوي يكسان در قراردادهاي پيمانكاري صنعت احداث ، در سال 1999 نهادي با عنوان هيئت حل و فصل اختلافات را تاسيس نمود . فيديك رويه سه مرحله اي را با هدف حل و فصل اختلافات ارائه كرده است در آغاز اختلاف بايد به هيئت حل و فصل اختلافات DBA ارجاع شود . سپس براي جلوگيري از ارجاع اختلاف به داوري، حل و فصل دوستانه را مطرح مي كند و سرانجام ممكن است كه اختلاف به داوري ارجاع شود. اين پژوهش با روش تحليلي – توصيفي به دنبال پاسخگويي به اين ابهامات مي باشد كه ايا اجراي تصميمات هيئت هاي حل اختلاف فيديك داراي رسميت بوده و توان اجرا شدن را دارا مي باشند ؟ ايا مسئله قصور در اجراي تصميم هيئت حل اختلاف ، اختلاف جديدي است و بايد مجددا نزد هيات مطرح و سپس در ديوان داوري دادخواهي شود ؟ آيا تصميمات برآمده از ديگر فرايندهاي دوستانه حل اختلاف، مي توان لازم الاجرا تلقي و مانند رأي نهايي و يا دست كم دستور موقت اجرا نمود ؟بهترين مدلي كه مطابقت بيشتر با اهداف فيديك و نظام حقوقي ايران مي تواند داشته باشد از چه شيوه اي برخوردار است ؟