بررسي تغييرات زماني و مكاني شاخص هاي كيفيت آب در خور موسي

خورها اكوسيستم‌هاي ساحلي هستند كه به دليل خدمات و توليدات مختلف آن ها، نيازمند مديريت و حفاظت منسجم هستند. خور موسي يكي از مهمترين و بزرگترين خورهاي شمال خليج‌فارس است كه توسط صنايع و مراكز جمعتي مختلف محصور شده است. در اين مطالعه، كيفيت آب خور موسي در 8 ايستگاه مختلف در دو فصل تابستان و زمستان خور برداشت و مورد مطالعه قرار گرفت. نتايج حاصل از پهنه بندي خصوصيات كيفي آب و مقايسه آن با آزمون مان-ويتني نشان داد كه افزايش معني‌دار دماي آب در فصل تابستان (0/000 =p-value؛ 1/618- =Z)، موجب افزايش شوري آب و همچنين مصرف اكسيژن محلول (0/003 =p-value) توسط موجودات زنده در زيستگاه هاي خور شده است. با كاهش نرخ فعاليت هاي متابوليكي آب در فصل زمستان، مقدار نيترات و فسفات آب نيز كاهش محسوسي نسبت به فصل تابستان از خود نشان داد. وجود صنايع فراوان و مراكز سكونتگاهي در پيرامون خور موسي كه پساب آن ها به طور مستقيم به درون خور رها مي شود نقش مهمي در اين تغييرات دارد؛ بنابراين پايش مداوم كيفيت آب و آگاهي از تغييرات زماني و مكاني آن اطلاعات ارزشمندي در مورد مديريت و حفاظت اين اكوسيستم در اختيار قرار مي دهد.