بررسي امكان تأمين روشنايي معابر در استان زنجان با استفاده از انرژي خورشيدي

انرژي يكي از مؤلفه‌هاي ضروري براي فعاليت‌هاي صنعتي و نياز همه مردم است. افزايش جمعيت، گسترش و پراكندگي آن، همگام با نياز روزافزون بشر به انرژي‌هاي جديد و كاراتر با بازدهي بيشتر، سبب رويكرد بشر به انرژي‌هاي تجديد پذير طبيعي شده است. يكي از منابع اصلي انرژي هاي تجديد پذير انرژي خورشيدي است. از همين روي تامين انرژي مورد نياز روشنايي معابر از انرژي خورشيدي كه باعث كاهش توليد برق توسط انرژي هاي فسيلي شود يكي از كليدي ترين گام هاي موفقيت در جوامع پيشرفته است. كشور ايران به دليل شرايط اقليمي ويژه از پتانسيل بسيار بالايي در زمينه استفاده از انرژي خورشيدي برخوردار است كه متاسفانه تاكنون به ميزان كافي به آن پرداخته نشده است. هدف اين مقاله بررسي نحوه تامين روشنايي معابر استان زنجان توسط انرژي خورشيدي مي باشد. براي اين منظور ابتدا با بررسي منابع و استانداردها و نظر كارشناسان مختلف، معيارهاي استفاده از انرژي خورشيدي شناسايي شدند. سپس با جمع آوري و آماده سازي داده ها و اطلاعات مورد نياز مشخص گرديد كه محدوده اي به وسعت تقريبي 7/1 هكتار جهت تخصيص به ساختگاه خورشيدي در استان زنجان نياز است. همچنين مشخص گرديد كه مناطق جنوبي و بخشهايي از غرب استان زنجان قابليت استفاده از انرژي خورشيدي جهت روشنايي معابر را دارند.