عوامل موثر در تداوم كاركردهاي ضروري زيرساخت هاي حساس

مخاطرات و رخداد آنها در كنار آسيب پذيري ها منجر به وقوع بحران هايي مي شود كه نيازمند مديريت خاص خود يا همان مديريت بحران است. آنچه كه در اين مديريت انجام مي گيرد مجموعه اقداماتي است كه در اين مرحله خاص منجر به پاسخگويي مي شود. پاسخگويي ايي كه خود نتيجه آمادگي قبل از رخداد مخاطره است. در اين ميان برخي از اجزا جامعه وجود دارد كه آسيب يا از كار افتادن آنها موجب بروز تشديد در اثرات رخداد است. مهمترين اين اجزا ساختارهاي آب، برق، سوخت، مخابرات و راه است. پنج زير ساخت و ركن كه هر كدام از آنها نقش مهمي را در دستگاه هاي خدمات رسان ارائه مي نمايند. مراكز درماني، مراكز نظامي، مراكز خدماتي، مراكز توليدي، مراكز حمل و نقل و ... همه و همه از اين 5 ركن اصلي بهره مند مي باشد و خلل در آنها موجب بروز خلل در ارائه خدمات آنها مي شود. لذا مي بايست شيوه ايي در نظر گرفته شود تا بر اساس آن سيستم هاي موجود حداكثر كارايي و اثربخشي خود را حتي در شرايط بسيار حساس ادامه داده و منجر به قطع عملكرد سازمان و دستگاه نشود. لذا در اين مقاله به منظور آمادگي براي آن شرايط و افزايش تاب آوري سازمان ها كه نهايتا تداوم عملكرد ضروري زيرساخت ها را شامل مي شود شاخص هايي مطرح شده و تبيين مي شود تا بر اساس آن بتوان با قابليت اطمينان بالا نسبت به تداوم كاركرد ضروري برنامه ريزي كرد.