بررسي چالش‌هاي استفاده از رويكرد تحليل پوششي داده‌ها براي مسئله كوتاه‌ترين مسير توسعه‌يافته در شرايط عدم‌اطمينان

مسئله كوتاه‌ترين مسير را مي‌توان به عنوان يكي از اساسي‌ترين مسائل‌ برنامه‌ريزي خطي با ساختار شبكه دانست كه در بسياري از كاربردهاي عملي نظير حمل و نقل، مسيريابي، ارتباطات و ... ظاهر مي‌شود. در مسائل كلاسيك كوتاه‌ترين مسير يك واحد هزينه حمل و نقل يا سود براي هر كمان در نظر گرفته مي‌شود. در صورتي كه در بسياري از موقعيت‌هاي واقعي چندين هزينه‌ و سود براي اين مسئله در نظر گرفته مي‌شود. بنابراين، به دليل وقوع مكرر اين گونه مسائل با ساختار شبكه، نياز به توسعه يك روش كارآمد براي رسيدگي به آن‌ احساس مي‌شود. در همين راستا، پژوهش حاضر مسئله كوتاه‌ترين مسير كلاسيك را با در نظر گرفتن چندين ورودي و خروجي گسترش مي‌دهد. براي هر مسير از گره اوليه تا گره نهايي كارايي نسبي تعريف شده است كه براي تعيين يك مسير كارآمد با حداكثر كارايي نسبي از مبدا تا مقصد، يك رويكرد مبتني بر تحليل پوششي داده‌ها ارائه مي‌شود. در نهايت، چالش‌هاي مسئله توسعه‌يافته ارائه‌شده در مواجهه با شرايط عدم‌اطمينان مورد بررسي قرار مي‌گيرد. برخي مدل هاي پيشنهادي در شرايط عدم قطعيت پيشنهاد مي شود.