مباني نظري تكفيرگرايي در جهان اسلام، نقد و بررسي آن

سلفي‌گري با گسترش ديدگاه احمدحنبل و عقايد ابن‌تيميه پايه‌ريزي شد. بعدها تفكرات تكفيري محمدبن‌عبدالوهاب، دهلوي و رشيد رضا ضميمه گشت و افرادي چون حسن‌البناء و سيدقطب، باعث ايجاد حركت‌‌هاي تكفيري گرديد كه به ظهور القاعده، داعش، النصره و... انجاميد و با مباني افراطي، بدور از عقلانيت مملو از تحجر ظاهرگرايانه، بر خلاف استدلالات فقهي، نهايتا با خشونتي تحت نام جهاد، چهره‌اي خشن به اسلام بخشيد. مستندات، فرضيه: اين مقاله با بيان مباني نظري تكفيرگرايي، سعي در اثبات نادرستي آن‌ها با معيار‌هاي فقهي شيعه و سني دارد، با فرض اينكه تشرف به اسلام با شهادتين كافيست و رابطه‌ايمان و عمل تشكيكي بوده، تكفير مسلمان به سادگي ميسر نيست. فتواي جهاد، محتاج تفقه است و حذف تعقل در استفاده مقدس‌مآبانه‌ايات و روايات، مخرب مي‌باشد. روش تحقيق؛ كتابخانه‌اي همراه با تحليل محتوي بوده، جمع‌آوري مطالب با بررسي آثار دانشمندان و بهره‌گيري از قرآن و روايات است. نتايج و آثار: اسلام، دين رأفت و محبت است و گسترش آن نيز بر همين اصل استوار مي‌باشد. مباني تكفيري با روح اسلام سازگار نبوده، نه تنها در پيشبرد آن موثر نيست، بلكه تيشه به ريشه آن مي‌زند.