نقش آموزش محيط‌زيست در توسعه پايدار

آموزش محيط‌زيست يكي از مهم‌ترين اقدامات كشورها براي تغيير نگرش شهروندان است كه از طريق افزايش آگاهي و دانش شهروندان و بهبود راﺑﻄﻪ اﻧﺴﺎن ﺑﺎ محيط‌زيست در نظام‌هاي اجتماعي-طبيعي پياده‌سازي مي‌شود. هدف اين مطالعه بررسي نقش آموزش محيط‌زيست در دستيابي به توسعه پايدار در كشور ايران است. روش پژوهش در اين مطالعه توصيفي و اسنادي است كه با اتكا به محتواي موجود در پايگاه داده‌ها به واكاوي اثرگذاري فرآيند پژوهش در توسعه پايدار پرداخته شده است. بر اساس يافته‌هاي اين پژوهش، آموزش ابزاري ضروري براي دستيابي به پايداري است كه بايستي به روش‌هاي متنوع در جامعه اجرا شود. مردم در سراسر جهان مي‌دانند كه روند كنوني توسعه اقتصادي، پايدار نيست و افزايش آگاهي عمومي با آموزش محيط‌زيست به‌شرط تدوين برنامه‌ريزي توسعه در درازمدت، مطالعات صحيح و در نظر گرفتن ملاحظات زيست‌محيطي كليد حركت جامعه به سمت پايداري است. در ايران كه ﻧﺴﻞ ﺟﻮان آن ﺑﯿﺸﺘﺮﯾﻦ در ﺻﺪ ﺟﻤﻌﯿﺖ را تشكيل مي‌دهد، آﻣﻮزش مي‌تواند ﺗﺄﺛﯿﺮ قابل‌توجهي در ﺗﻘﻮﯾﺖ فرهنگ زيست‌محيطي و رﺳﯿﺪن ﺑﻪ اﻫﺪاف ﺗﻮﺳﻌﻪ پايدار داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.