نقش سرسختي روانشناختي بر تاب‏ آوري كاركنان نظامي با توجه به نقش ميانجي استرس شغلي

The role of psychological toughness on the resilience of military personnel with regard to the mediating role of occupational stress

تحقيق حاضر با هدف بررسي تاثير نقش ميانجي استرس شغلي در رابطۀ بين سرسختي روانشناختي و تاب‏آوري كاركنان نظامي انجام شد.‌ روش تحقيق از حيث هدف، كاربردي و از حيث شيوۀ جمع‏آوري داده‏ها، توصيفي- همبستگي مي‏باشد. جامعه آماري را كليه كاركنان نظامي اعم از كادر و وظيفه يكي از سازمان‏هاي نظامي تشكيل داده است كه تعداد آن‌ها برابر 950 نفر مي‏باشد. مطابق با جدول كرجسي و مورگان(1977)، نمونه آماري274 نفر در نظرگرفته شد، چون گروه ناهمگن بود از روش تصادفي طبقه‌اي استفاده شده است. ابزار جمع‏آوري داده‏هاي اين تحقيق، پرسشنامه سرسختي روانشناختي كوباسا و همكاران(1982)، پرسشنامه تاب‏آوري كاركنان كانر- ديويدسون (CD-RISC) (2003) و پرسشنامه استرس شغلي پاركر و دكوتيس (1983) بود. روايي‌ پرسشنامه‏ها توسط تكنيك روايي محتوايي- ظاهري و پايايي آنها بوسيله آلفاي كرونباخ تأييد شده است. تكنيك مدلسازي معادلات ساختاري SEM (نرم‏افزارAMOS-22)، به منظور آزمون فرضيه‏هاي پژوهش مورد استفاده قرار گرفت. نتايج بدست آمده نشان داد كه سرسختي روانشناختي بر تاب‏آوري كاركنان نظامي تاثير مثبت و معناداري دارد. همچنين نتايج نشان داد كه سرسختي روانشناختي بر استرس شغلي و استرس شغلي بر تاب‏آوري كاركنان نظامي تاثير منفي و معناداري دارد و نهايتاً براساس نتايج به دست آمده ميتوان گفت كه استرس شغلي در رابطه سرسختي روانشناختي و تاب‏آوري كاركنان نظامي مي تواند نقش ميانجي را ايفاء كند. لذا لزوم توجه به تاب‏آوري كاركنان نظامي با در نظر گرفتن استرس شغلي از طريق ارتقاي سرسختي روانشناختي مشخص مي‏شود.