مدل مطلوب ساختارسازي و شايسته‌سالاري با توجه به بافت بومي استان‌ها

ساختارسازي و شايسته‌سالاري يكي از مهمترين چالش‌هاي مديريتي در اكثر استان‌هاي كشور ما است. با توجه به تفاوت‌هاي فرهنگي، اجتماعي و اقتصادي بين استان‌ها، رويكردهاي تك‌گانه در ساختارسازي و شايسته‌سالاري ممكن است به نتايج متفاوت و ناموفق منجر شود. بنابراين، در اين مقاله، يك رويكرد تركيبي براي ساختارسازي و شايسته‌سالاري با توجه به بافت بومي استان‌ها ارائه شده است. رويكرد پيشنهادي در اين مقاله، شامل تركيب دو رويكرد مطلوب ساختارسازي و شايسته‌سالاري است. اين رويكرد، از يك سو، به كارگيري روش‌هاي كمي در ساختارسازي و از سوي ديگر، استفاده از روش‌هاي كيفي در شايسته‌سالاري است. با اين رويكرد، تلاش شده است تا ابعاد مختلفي از ساختارسازي و شايسته‌سالاري، از جمله تركيب جامعه محلي، مشاركت شهروندان، ارزيابي عملكرد و تحليل سياست، در نظر گرفته شود. براي بررسي و ارزيابي اين رويكرد، مطالعه موردي در استان فارس صورت گرفت. نتايج نشان داد كه استفاده از رويكرد تركيبي، منجر به بهبود قابل توجهي در ساختارسازي و شايسته‌سالاري در اين استان شده است. همچنين، نتايج نشان داد كه تركيب روش‌هاي كمي و كيفي، بهترين رويكرد براي ساختارسازي و شايسته‌سالاري با توجه به بافت بومي استان‌ها است. در نتيجه، اين مقاله به عنوان يك راهنماي عملي براي مديران و تصميم‌گيران در ساختارسازي و شايسته‌سالاري با توجه به بافت بومي استان‌ها، پيشنهاد مي‌شود