ارزيابي تاب‌آوري شهري در راستاي توسعه گردشگري تاريخي پايدار در دوران پسا كرونا (نمونه مطالعاتي: مركز تاريخي شهر اصفهان)

امروزه با توسعه شهرنشيني، آسيب‌پذيري شهرها در برابر انواع بلاها و خطرات به‌وضوح قابل‌مشاهده بوده و ازآنجايي‌كه شهر متشكل از يك سيستم چندوجهي است جهت جلوگيري از فروپاشي اين يكپارچگي توجه به مقوله تاب‌آوري شهري لازم و ضروري است. همه‌گيري كوويد- 19 سبب گشته تمامي فعاليت‌هاي گردشگري متوقف و تأثيرات منفي بسيار زيادي را در بافت تاريخي شهر اصفهان ايجاد كند. اين مقاله باهدف ارزيابي تاب‌آوري شهري با محوريت توسعه گردشگري تاريخي در دوران پسا كرونا انجام‌گرفته و باهدف كاربردي و به‌صورت اكتشافي- توصيفي و از نوع تركيبي بوده است. تحليل داده‌ها و اطلاعات نيز با استفاده از تكنيك ديمتل و جهت تدوين راهبردها از تكنيك SOAR استفاده‌شده است. بر اساس يافته‌هاي پژوهش معيارهاي مديريتي، اقتصادي و اجتماعي داراي بيشترين تعامل و معيارهاي مديريتي، اقتصادي، زيست‌محيطي و اجتماعي مؤثرترين عوامل در تاب‌آوري مركز تاريخي شهر اصفهان در راستاي توسعه گردشگري است. همچنين شاخص‌هاي مديريت يكپارچه، درآمد پايدار، نهادهاي امدادرسان، تعامل مديريت شهري، فرصت‌هاي شغلي و مشاركت اجتماعي داراي بيشترين تعامل و شاخص‌هاي مديريت يكپارچه، نهادهاي امدادرسان، تعامل مديريت شهري، فرصت‌هاي شغلي، زيرساخت‌هاي سبز و مشاركت اجتماعي مؤثرين عوامل هستند.