بررسي نقش مشاركت كودكان در طراحي شهري و ايجاد محيط‌هاي مناسب كودكان و ويژگي‌هاي شهر دوستدار كودك

امروزه با وجود پيشرفت و توسعه شهرها، فضاهاي شهري فاقد محيطي مطلوب و مناسب براي زندگي كودكان مي‌باشند. اين فضاها بخشي عمده از زمان و محيط زندگي روزمره ساكنان از جمله كودكان را به خود اختصاص مي‌دهند. از مهم‌ترين مشخصه‌هاي يك فضاي شهري مطلوب، وراي نقش كالبدي آن، توانايي ايجاد زمينه‌هاي حضور فعال و نيز شكل‌گيري تعاملات اجتماعي ميان شهروندان با شرايط سني و اجتماعي متفاوت است و امروزه اين موضوع به عنوان يكي از نشانه‌هاي توسعه يافتگي شهري به حساب مي‌آيد. در اين ميان كودكان به عنوان آسيب‌پذيرترين قشر جامعه كه مسئول انتقال فرهنگ و هويت جامعه هستند و در مقايسه با ساير گروه‌هاي سني، بيشترين تأثيرپذيري را از فضاي اطراف خود دارند، نيازمند تطبيق شرايط اجتماعي و طراحي فضاهاي شهري با نيازها و ويژگي‌هاي خود مي‌باشند. ارتقاءكيفيت فضاهاي شهري و طراحي صحيح آن‌ها مي‌تواند در سلامت و رشد قواي جسمي، پرورش خلاقيت و نيز تشويق تعاملات اجتماعي در كودكان مؤثر باشد. برنامه‌ريزي شهري زماني كه خواسته‌ها و نيازهاي تمام شهروندان با توجه به اقتضاي سني را مورد توجه قرار دهد مي‌تواند شهري آرماني و مطلوب را به وجود آورد. كودكان، شهروندان يك شهرند و داراي حق و توانايي براي بهبود زندگي خود و كيفيت محيطي جامعه‏اي كه در آن بزرگ مي‏شوند، هستند. آن‏ها حق دارند در يك محيط سالم زندگي كنند، جايي كه بايد آزاد باشند و با خيال راحت حركت كنند. جايي كه برخورد اجتماعي و فرهنگي تشويق كننده‏باشد. گاهي ما فراموش مي‏كنيم كه اين حقوق اساسي مربوط به همۀ ماست، بزرگ‏سالان و كودكان. شهري براي بچه‏ها شهري براي همه است. هدف اين پژوهش، بررسي نقش مشاركت كودكان در طراحي شهري و ايجاد محيط‌هاي مناسب كودكان و ويژگي‌هاي شهر دوستدار كودك است كه مهم‌ترين ويژگي آن امنيت، دسترسي مناسب، ارزش‌دهي به كودكان، طراحي محيط‌هاي فرهنگي براي كودكان، حمل و نقل عمومي مناسب مي‌باشد. روش تحقيق، بصورت كيفي مي‌باشد و اين مقاله با رويكرد توصيفي تحليلي و گردآوري اطلاعات در بستر مطالعات اسنادي است.