اثرگذاري شاخص‎هاي زيست پذيري شهري بر برنامه ريزي شهر دوستدار كودك (مورد پژوهي: ميدان پژوهش، منطقه ۹ شهر مشهد)

از ديرباز شهرنشيني در همه تمدن‌ها يكي از شاخص‌ترين نمودهاي تكامل جوامع انساني بوده است؛ به‌طوري‌كه با شروع انقلاب صنعتي كه منجر به توسعه شتابان و رشد بي‌رويه شهرها شد، جوامع انساني ساكن در آن‌ها با مشكلات فراواني مواجه شد و بر روحيه كودكان نيز اثرات منفي داشته است؛ به‌طوري كه كودكان امروزه در محيط انسان ساخت و دور از محيطي طبيعي رشد مي‌كند و شاهد محيط كاملاً متعلق به قشر بزرگسال است؛ به‎طوري كه شهرها به عرصه‌اي براي بزرگسالان و برنامه‌ريزان تبديل شده است و اين برنامه‌ريزان است كه تصميم مي‌گيرند چه فعاليتي را در كجا و به چه صورتي انجام دهند. در اين ميان، رويكرد زيست‌پذيري شهري، به‌عنوان بهبودِكيفيت محيط شهري، (مجموع ويژگي‌هاي اقتصادي، فيزيكي و اجتماعي تعريف‌ شده است) كه نياز كودكان به امنيت اجتماعي، سلامت و رفاه در سطح فردي و اجتماع را فراهم مي‌كند، تحت تأثير عوامل، زمينه‌هاي ناپايداري در فضا و محيط را كاهش مي‌دهد؛ روش انجام اين پژوهش ازنظر هدف كاربردي و ازنظر شيوه انجام از نوع توصيفي-تحليلي است. روش جمع‌آوري اطلاعات به دو شيوه اسنادي (كتابخانه‌اي) و پيمايشي (ميداني) بوده است. جامعه‌ي آماري جهت گردآوري داده‌ها، ۳۸۴ نفر از بين كارشناسان و متخصصان (جغرافيا، شهرسازي، مديريت شهري، معماري و طراحي شهري) و ساكنان بومي به صورت تصادفي – ساده مورد پرسش قرار گرفت. داده‌هاي جمع‌آوري‌شده از پرسشنامه با استفاده از نرم‌افزار SPSS و جهت تحليل يافته‌هاي بخش تخصصي از تكنيك ديمتل بهره گرفته شد؛ يافته‌هاي تحقيق نشان مي‌دهد در محاسبات فن ديمتل، شاخص‌هايي از قبيل آلودگي صوتي، وضعيت ارزش اقتصادي فضا، كيفيت معابر و حس تعلق به ميدان از بيشترين اثرگذاري برخوردار است. نتايج تحقيق نشان مي‌دهد با نظم بخشي به معابر و مسير‌هاي رفت و آمد مي‌توان ظرفيت ميدان پژوهش را براي برنامه‌ريزي و ايجاد مكان براي كودكان فراهم ساخت و از بسترهاي لازم بهره برد؛ و مسيرهاي دسترسي، كاهش ترافيك و توزيع فعاليت‌هاي تجاري و به منظور دسترسي راحت‌تر و جهت تسهيل رفت و آمد كودكان به كار برد و زيرساخت‌ها و نورپردازي محدوده ميدان را بهبود بخشيد.