رابطه‌ي تجربه سوگ با راهبردهاي تنظيم هيجان و تاب آوري

The relationship between bereavement experience and emotion regulation strategies and resilience

پژوهش حاضر با هدف بررسي رابطه‌ي تجربه سوگ با راهبردهاي تنظيم هيجان، حمايت اجتماعي ادراك شده، انعطاف‌پذيري شناختي و تاب‌آوري بود. روش تحقيق، توصيفي از نوع همبستگي است و جامعه آماري پژوهش شامل كليه افرادي است كه تجربه سوگ در يك سال اخير را داشتند در فاصله سني 35-21 شهر اصفهان در سال 1398-1399 بودند. نمونه پژوهش حاضر 129 نفر از بزرگسالان بودند، تشكيل دادند، كه به روش نمونه گيري دردسترس انتخاب شدند. به‌منظور بررسي متغيرهاي پژوهش هر يك از شركت‌كنندگان مقياس تاب آوري كانر- ديويدسون (CD-RISC)، پرسشنامه تجربه سوگ (GEQ)، پرسشنامه تنظيم شناختي هيجان (CERQ) را تكميل كردند. براي تحليل داده‌ها از آمار توصيفي مثل فراواني، درصد فراواني، ميانگين، انحراف معيار و آمار استنباطي شامل همبستگي پيرسون و رگرسيون به روش همزمان استفاده شد. نتايج پژوهش نشان داد كه بين راهبردهاي تنظيم هيجان(001/0p ،31/0 r=-)، و تاب آوري (001/0p ،44/0r=-)، با تجربه سوگ رابطه منفي معني داري وجود دارد. يافته‌ها در مجموع بيانگر اين است كه راهبردهاي تنظيم هيجان، حمايت اجتماعي ادراك شده، انعطاف پذيري شناختي و تاب آوري 35/0 درصد از رگرسيون تجربه سوگ را تبيين مي كنند.