تعامل دين با سياست يا تقابل دين با سياست

The interaction of religion with politics or the confrontation of religion with politics

به زعم شخصي، آنچه كه بين سياست و دين تضاد ايجاد مي‌كند تعارض منافع است و از ويژگيهاي رفتاري نظامهاي سياسي، حفظ تماميت ارضي و براي تثبيت حاكميت مطلق دين، صيانت از آرمانهاي ديني است. سياست يعني عدم شفاف سازي و تباني كردن براي توطئه و كودتا جهت اختفاء و استتار كردن حقيقت دين است. چنانچه بخواهم عملكرد رهبران سياسي و يا ديني را دركوتاه مدت مورد ارزيابي قرار دهم اصولاً فعل بيهوده و بي نتيجه اي را انجام داده ام. زيرا هر زمامدار سياسي و ديني براي اينكه بتواند طرحها و برنامه‌هاي مورد نظر خود را اجرايي كند نياز به زمان كافي دارد. اين زمان هر چه بلند مدت باشد بهتر مي‌توانند لياقت و شايستگي‌هاي فني و تخصصي خود را ثابت كند. به عبارت ديگر فقط زمان مي‌تواند درباره تثبيت كيفيت عملكرد يك رهبر سياسي و ديني عادلانه و منصفانه قضاوت نمايد. از اينكه ظرف مدت چند سال متوالي و يا حتي متناوب مي‌تواند در مسند قدرت باقي بماند تا اينكه فرصت كافي براي اجراي برنامه‌هاي خود داشته باشد. بهترين رهبران سياسي و ديني الزاماً كساني هستند كه اولاً از كمترين زمان بيشترين بهره وري را كسب كنند. ثانياً بتوانند هوشمندانه ترين تدابير و باشكوه ترين تمهيدات را بينديشند؛ حتي اگر لازم باشد به تنهايي اين كار را انجام دهند. زمامداران سياسي بايد بتوانند با بينش سياسي و تعهدات ديني خود با اقتدار و صلابت اظهار وجود كنند. رهبراني كه نسبت به ائتلاف بي توجه باشند موفق نخواهند بود و در صورتي كه نسبت به آموختها و دستاوردهاي علمي خود و ديگران احترام بگذارند و از مردم و براي مردم باشند آنوقت مي‌توانند قدرت و موفقيت را در دستان خود احساس كنند. افراط و تفريط آفت دين و سياست است. زماني كه سياست بر سرير قدرت تكيه مي‌زند مهره‌ها را بازي مي‌دهد و در همان حال آنها را به بازي مي‌گيرد. از اين رو به سياستمداران، سياست بازان گفته مي‌شود. زماني سياستمداران از دنياي سياست مستعفي و يا منقضي مي‌شوند كه، مهره سوخته اي محسوب شده باشند. در واقع دچار سياست زدگي مي‌شوند. موضوع چالش بر انگيز در سياست و دين صعود و سقوط است. آن زمان كه بر له آنها است صعود مي‌كنند و آن زمان كه بر عليه آنها است سقوط مي‌كنند. اين صعود و سقود مي‌تواند دفعي و يا تدريجي باشد.