بررسي تأثير آموزش فيزيك با رويكرد زمينه‌محور بر خوداثربخشي دانش‌آموزان مقطع متوسطه اول

Investigating the effect of physics education with a context-oriented approach on the self-efficacy of first secondary students

هدف پژوهش حاضر بررسي تأثير آموزش فيزيك با رويكرد زمينه‌محور بر خوداثربخشي دانش‌آموزان مقطع متوسطه اول بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل كل دانش‌آموزان پايه هشتم مقطع متوسطه اول مدرسه انقلاب ناحيه 2 مشهد بود. با روش نمونه‌‌گيري در دسترس 60 نفر دانش‌آموز دختر متوسطه اول پايه هشتم از مدرسه دولتي انقلاب ناحيه 2 مشهد انتخاب شد. اين افراد به طور تصادفي در دو گروه 30 نفرگروه آزمايش و 30 نفرگروه كنترل قرار گرفتند. به منظور جمع‌‌آوري داده‌ها از پرسشنامه استاندارد خوداثربخشي شرر و همكاران (1998) استفاده شده است. در گروه‌‌‌هاي مورد پژوهش ابتدا و انتهاي پژوهش قرارداده شد. گروه آزمايش به مدت 8 جلسه 90 دقيقه اي تحت مداخله قرار گرفتند و فيلم‌‌ها و تصاوير توسط دانش‌آموزان در گروه توضيح داده شد. گروه كنترل مداخله اي دريافت نكردند و طبق روش رايج آموزش ديدند. در پايان مجدداً هر دو گروه به پرسشنامه‌ خود اثربخشي پاسخ دادند، و نتايج هر دو گروه با نرم افزار كوواريانس و انحراف معيار و رگرسيون مورد بررسي قرارگرفت. ميانگين نمرات در مرحله پيش‌آزمون و پرسشنامه‌ها تقريباً تفاوتي با هم نداشته است. اما بعد تدريس ميانگين نمرات داراي تفاوت معناداري بوده است كه بيشترين نمره گروه آزمايش كه با رويكرد زمينه‌محور تدريس شد گرفته است. بنابراين با رويكرد زمينه محور مي‌‌توان افزايش سطح يادگيري را در اين نمونه آزمايشي مشاهده نمود.