تلفيق روش آبياري شارژ ثابت فرانسوي با روش آبياري سنتي ايراني به منظور كنترل مؤثر نوسانات، توزيع عادلانه آب و رضايت آب بران شبكه آبياري و زهكشي رودشتين، اصفهان

لَت يا مَقسَم به معناي محل تقسيم و تقسيم كننده، يك سازه سنتي ايراني است كه در گذشته، آب را به صورت سهمي (درصدي) بين آب بران تقسيم مي نموده است. استفاده از اين سازه با رژيم رودخانه هاي اقليم خشك كشور ايران كاملاً همخواني داشته است و بوسيله اين سازه، منابع آب سطحي جاري، با هر دبي و حجمي، به صورت تقريباً عادلانه، بين آب بران تقسيم مي شده است. پژوهش حاضر، شرح روشي تجربي از يك دوره طولاني اقدامات مديريتي در زمستان سال 1398 است كه به منظور كاهش مصرف آب، كنترل نوسانات و جلوگيري از قطع آب در انتهاي شبكه آبياري و زهكشي رودشت جنوبي است با روش شارژ ثابت طراحي و اجرا شده است؛ با اجراي روش پيشنهادي، ضمن بهره گيري از مزاياي هيدروليكي اين روش، تاثير معايب آن با احداث سازه لَت مرتفع شده است. با بهره برداري از شبكه هاي آبياري و سازه هاي مورد نظر، با حجم و دبي يكسان (2-5/1 مترمكعب در ثانيه، در 80 روز)، سطح زير كشت به ميزان 5/2 برابر (از حدود 1500 هكتار به بيش از 3700 هكتار) افزايش يافت. در صورت بهره برداري از سيستم قبلي، براي رسيدن به چنين سطحي از اراضي، دبي تحويلي مي بايست؛ حداقل به ميزان دو برابر(4-3 مترمكعب در ثانيه، در 80 روز) افزايش مي يافت. با اجراي موفقيت آميز پروژه احداث لَت ها و نتايج رضايت بخش آن، در سال 1399 سه سازه لَت ديگر، بدون احداث سازه جديد و با تغييراتي بر روي سرريز نوك اردكي موجود احداث گرديد.