آسيب‌شناسي رويكردهاي هويت ملي در قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران

Pathology of National Identity Approaches in the Constitution of the Islamic Republic of Iran

بعد از پيمان وستفاليا در سال 1648 قوانين اساسي كشورها در چارچوب رويكرد دولت ملت با ساخت و تقويت هويت ملي و پاسداري از منافع مشترك يك ملت و بر مبناي احترام به اصل حاكميت و مرزهاي ساير دول شكل گرفتند، اين ديدگاه تا قبل از انقلاب 1357 در قانون اساسي ايران نيز جريان داشت، اما بعد از انقلاب اسلامي فهم ديني و آرمان‌هاي آن در تدوين قانون اساسي جديد به صورت رويكرد امت ـ امامت متجلي شد و در كنار رويكرد دولت ـ ملت ساختار دوگانه‌اي را ايجاد نمود كه از نظر اهداف و كاركرد با يكديگر متفاوت مي‌باشند و برتري دادن محتواي فراملي رويكرد امت ـ امامت با تضعيف هويت ملي به آسيب‌پذيري كارويژه‌هاي آن خواهد انجاميد.

After the Treaty of Westphalia in 1648, the constitutions of the countries were formed within the framework of the nation-state approach by building and strengthening national identity and preserving national interests and based on respect for the principle of sovereignty and borders of other countries. It was also accepted in the Iranian constitution, but after the Islamic Revolution, religious understanding and its ideals were manifested in the formulation of a new constitution in the form of the ummah-imamate approach and came into being alongside the nation-state approach. The dual structure in terms of different goals and functions and the superiority of the transnational content of the ummah-Imamate approach will weaken the national identity and lead to the vulnerability of its features.