نقد و بررسي برخي از گزاره هاي موجود در ادبيات جنبش هاي قوم‌گرايانه در ايران معاصر

كشور ايران مانند اكثريت قريب به اتفاق كشورهاي جهان از اقوام مختلفي تشكيل شده است و از حيث تنوع قومي دهمين كشور جهان مي باشد. هرچند ايران از قوميت هاي گوناگوني برخوردار است، اما مردم آن فراتر از قوميت ها، يك ماي بزرگ‌تري به نام ملت ايران را شكل مي دهند. تعريف و تقويت هويت ملي فراگير در اين نوع كشورها از اهميت بالايي برخوردار است، اما در ايران سياست‌هاي كلان متخذه در برخي از دولت ها در چارچوب نفي تاريخ ايران پيش از اسلام فرصت مناسبي براي گسترش تفكرات خود در اختيار قوم گرايان قرار داده است. در همين راستا جنبش هاي قوم گرايانه از يك سو به دليل گسترش و آساني ارتباطات و از سوي ديگر به دليل سواد پايين تاريخي و سياسي مردم، فرصت مي يابند كه گزاره هاي به ظاهر درستي را مطرح كرده و با كمك آن‌ها به بسط انديشه‌هاي ضد ملي خود بپردازند. در اين پژوهش با استفاده از روش توصيفي-تحليلي مواردي چون نفي هويت ايراني، ادعاي تأثير عدم آموزش به زبان اقوام بر يادگيري كودكان، ادعاي سلطه قوم فارس در دوره هاي پهلوي و جمهوري اسلامي، تحليل قومي از وقايع و افراد غيرقومي، سوءاستفاده از تفاوت ساختاري زبان فارسي با ديگر زبان ها براي تخريب زبان فارسي و ارائه آمارها و اطلاعات غير واقع بررسي شد. سپس با استفاده از شواهد نقض و دلايل تاريخي به نقد و بررسي در جهت رد آن‌ها پرداخته شده است.