هويت‌بخشي سياست خارجي جمهوري اسلامي ايران در خاورميانه (عراق، فلسطين، لبنان و يمن)

با وقوع انقلاب اسلامي پارادايم سياست خارجي ايران از يك رژيم پادشاهي محافظه‌كار به يك جمهوري انقلابي با ايديولوژي اسلام شيعي تغيير يافت. جمهوري اسلامي از همان شروع كار خود در منطقه، اصول سياست خارجي خود را مبتني بر شماري از باورها و ارزش‌هاي اسلامي ترسيم كرده بود. از اصول اعلاني سياست خارجي جمهوري اسلامي ايران، نفي سلطه‌گري و حمايت از مستضعفان و مسلمانان بوده است كه برگرفته از ارزش‌هاي شيعي و اسلامي است. در اين اصول سياست خارجي مذكور جايگاه مسلمانان و شيعيان در منطقه و وضعيت نامطلوب و نامساعد آنان براي ايران اهميت بالايي برخوردار بوده است. هدف پژوهش حاضر بررسي و تحليل تأثير منابع هويتي شيعه در دستگاه سياست‌گذاري خارجي جمهوري اسلامي ايران در خاورميانه به‌ويژه در چهار كشور عراق، فلسطين، لبنان و يمن است. براي بررسي پژوهش از چارچوب نظري سازه‌انگاري الكساندر ونت و از روش توصيفي- تحليلي و گردآوري داده‌ها به شيوه كتابخانه‌اي و اينترنتي استفاده شده است. در پايان پژوهش اين نتيجه حاصل شد كه هويت اسلامي و شيعي در هويت‌بخشي به جنبش‌هاي اسلامي در كشورهاي عراق، فلسطين، لبنان و يمن نقش بسزايي داشته است. همچنين هويت اسلامي و شيعي ايران با دگرهويت‌هاي بازيگران معارض آمريكا و عربستان در چهار كشور فوق مواجه شده است.