حق هويت كودك در فقه اماميه

يكي از مهم‌ترين موضوعات در جامعه امروز حقوق كودكان است كه كمتر مورد توجه واقع شده است. از حق‌هاي كودك، حق هويت است كه اگرچه در بطن موضوعات حقوقي وجود دارد، اما به‌طور صريح و مستقيم درباره آن در فقه اماميه به‌عنوان يكي از منابع مهم قوانين حقوقي در ايران سخني به ميان نيامده است. هويت عبارت است از مجموعه خصوصيات و مشخصات اساسي اجتماعي، فرهنگي، رواني، فلسفي، زيستي و تاريخي همسان كه به رسايي و روايي بر ماهيت يا ذات گروه به معني يگانگي يا همانندي اعضاي آن با يكديگر دلالت كند و آن‌ها را در يك ظرف زماني و مكاني معين به‌طور مشخص و قابل‌ قبول و آگاهانه از ساير گروه‌ها و افراد متعلق به آن‌ها متمايز سازد. اين پژوهش در پي پاسخ به اين سؤال است كه ماهيت حق هويت كودكان در فقه اماميه چگونه است؟ نتايج اين پژوهش نشان مي‌دهد هرچند تعريف دقيقي از حق هويت كودك در فقه اماميه وجود ندارد، اما به آن پاي‌بند بوده و در نتيجه، مي‌توان مفهوم آن را در لابه‌لاي مفاهيم ديگر و احكام و قوانين آن يافت. همچنين مصاديق حق هويت كودك در فقه اماميه مورد بررسي قرار گرفته و داشتن نام به‌عنوان يكي از مهم‌ترين مصداق اين حق در آن شناخته شده و مصاديق ديگري نيز عنوان شده است. همچنين پيامدهاي ناديده‌گرفتن اين احكام بر هويت كودكان نيز مورد بررسي قرار گرفته است.